ეს სტატია ეძღვნება შუა საუკუნეების საქართველოს ინტელექტუალურ ისტორიას. ისტორიულად ქართველი ინტელექტუალების მოღვაწეობა სამ პერიოდად შეიძლება დაიყოს. პირველი პერიოდი V-X საუკუნეების ეპოქაა. ამ დროს ძირითადად აგიოგრაფიული ლიტერატურა ახასიათებს. მეორე პერიოდს შეიძლება მივაკუთვნოთ XI-XIII სს. ანუ პერიოდი, როდესაც ჩამოყალიბდა და არსებობდა ერთიანი ქართული სახელმწიფოებრიობა. მესამე პერიოდი XIII-XVI სს-ის შუა ხანებია. ჩვენამდე მხოლოდ ორი მატიანეა მოღწეული - „საუკუნოვანი მატიანე“ და „ერისთავის ძეგლი“. ორი კანონის კოდექსი გამოვიდა. საერო ლიტერატურა წარმოდგენილია მხოლოდ ეპოსით „როსტომიანი“.

ეს სტატია ეძღვნება სომხეთის სახელმწიფოებრიობის ისტორიას V-XIV საუკუნეებში. რომის იმპერიასა და ერანშაჰრს შორის სომხეთის გაყოფის შედეგად 387 წელს სომხეთს ფაქტობრივად ჩამოერთვა სახელმწიფოებრიობა, თუმცა დასავლეთ სომხეთში არშაკუნის ძალაუფლება არსებობდა 389 წლამდე, ხოლო პარსააიკში 420 წლამდე.

სტატია ეძღვნება ქართული ლიტერატურის ისტორიას. მასში განხილულია XVII-XVIII საუკუნეების ცნობილი ქართველი ინტელექტუალების ბიოგრაფია და მოღვაწეობა. XV-XVI საუკუნეების პერიოდთან შედარებით, XVII საუკუნე იყო ქართული კულტურის აღორძინების დრო.

კვლევის მიზანია ამ პერიოდის სომხურ-თურქული ურთიერთობების შესწავლა. კვლევის სიახლე მდგომარეობს XV-XIX საუკუნეებში სომხური საზოგადოების განვითარების ძირითადი ტენდენციების გამოკვეთაში.