კავკასიოლოგია

ჩვენი ჟურნალის მკითხველი უკვე ინფორმირებულია იმის შესახებ, რომ 1997-2001 წლებში კავკასიოლოგიის საერთაშორისო სამეცნიერო კვლევითი საზოგადოებრივი ინსტიტუტი, მონრეალის (კანადა) უნივერსიტეტის პროფესორის, ბ-ნი ქევინ თუითის ხელმძღვანელობით ეთნოგრაფიული და ლინგვისტური მასალის მოსაპოვებლად სამუშაოებს ატარებდა საქართველოს მთიანეთში - ფშავ-ხევსურეთში, სვანეთში, რაჭაში. შეგროვდა დიდძალი აუდიო და ფოტო მასალა, რომლის გამოქვეყნებასაც ვიწყებთ ჩვენი ინსტიტუტის მოამბის - "ამირანის" ფურცლებზე.

XX ს-ის 60-იანი წლებიდან რუსული კულტურა, კერძოდ კი, სახვითი ხელოვნება, განვითარების ახალ ეტაპზე გადავიდა. მოსკოვი, როგორც მეგაპოლისი, გარკვეულად განსაზღვრავდა პოლიტიკური თუ კულტურული მოვლენების მიმართულებას რეგიონებში და ამიტომ ნებისმიერი ცვლილება მეტ-ნაკლებად აისახებოდა საბჭოთა სივრცეში ხელოვნების განვითარებაზე ზოგადად.

ტრანსკავკასიური პოსტმოდერნისტული კულტურის კვლევა, მისი თავისებურებების გამოვლენა, განვითარების სპეციფიკისათვის თვალის გადევნება ბუნებრივად ითხოვს კულტურული არქეტიპის გამოვლენას ტრანსკავკასიის ზოგადად და უფრო კონკრეტულად ქართულ კულტურაში. მით უმეტეს, რომ ნაციონალური, როგორც გარკვეული სტრუქტურული და სემანტიკური ერთობა სამხრეთ კავკასიის რეგიონის კულტურაში ისტორიულად უმძიმეს პირობებშიც კი მეტ-ნაკლები ძალით ინარჩუნებდა კულტურის განვითარების მამოძრავებელი ძალის ფუნქციას.

ქრისტიანული ეკლესიის იმ წმინდა მამათაგან, რომელნიც მოღვაწეობდნენ V ს-ში, ღმრთისმეტყველებაში თავისი განსაკუთრებული ადგილი უკავია თეოდორიტე კვირელს (დაახ. 393-457 წ.წ.). იგი დაიბადა ანტიოქიაში, სადაც მან ჩინებული განათლება მიიღო. ჩვენთვის უცნობია თუ ვინ იყო მისი მასწავლებელი, მაგრამ ცნობილია ის, რომ მასზე დიდ გავლენას ახდენდა დედა. ნეტარი თეოდორიტე ადრევე მიაბარეს წმ. ევპრერიას მონასტერში, სადაც იგი მედავითნის ფუნქციას ასრულებდა.